“?nsan ?zgürlü?e mahk?mdur.”

  — Jean-Paul Sartre

  Dünya ayn? anda sustu.

  Bu kez kesinti teknolojik de?ildi.

  Elektrikler yan?yordu.

  ?nternet ?al???yordu.

  ?ehirler ayaktayd?.

  Ama insanlar konu?muyordu.

  ?ünkü herkes ayn? ?eyi hissediyordu.

  E?ik.

  Kerem g?zetleme odas?nda yaln?zd?.

  Monit?rler a??kt? ama hi?bir g?rüntü yoktu.

  Siyah ekran.

  Ortada tek bir yaz?:

  DENGE: KARARSIZ

  Lena Boston’daki laboratuvarda g?zlerini kapad?.

  Art?k cihazlara bakm?yordu.

  ?ünkü ?l?ümler d??ar?da de?il, i?erideydi.

  Bilin? yo?unlu?u zirveye ula?m??t?.

  Ya dü?ecekti.

  Ya k?r?lacakt?.

  Dünya genelinde insanlar ayn? hissi ya??yordu:

  Bir a??rl?k.

  Sanki g?rünmeyen bir el zihnin üstünde duruyordu.

  Bast?rm?yordu.

  You could be reading stolen content. Head to Royal Road for the genuine story.

  Bekliyordu.

  Ve kap? yeniden belirdi.

  Metal.

  üzerinde G-3.

  Ama bu kez kap? her yerdeydi.

  Bir ?ocu?un odas?nda.

  Bir metro istasyonunda.

  Bir hastane koridorunda.

  Bir da? evinde.

  Ve her insan?n zihninde.

  F?s?lt? yoktu art?k.

  Net bir ses vard?.

  “Se?.”

  Lena konu?tu.

  “?nsanl?k bilin? yo?unlu?unu dü?ürmez.”

  Kerem g?zlerini kapad?.

  “Hay?r.”

  “?ünkü biz h?zdan besleniyoruz.”

  “?ünkü korkudan besleniyoruz.”

  “?ünkü izlemekten vazge?emiyoruz.”

  Monit?rde grafik yükseldi.

  Bilin? yo?unlu?u art?yordu.

  G-3 yank?s? büyüyordu.

  Dalgalar ?ak??maya yakla??yordu.

  Bu kez stabilite de?il…

  Ta?ma vard?.

  Kap? daha fazla a??ld?.

  Ama i?inden karanl?k ??kmad?.

  I??k da ??kmad?.

  Bir de?i?im ??kt?.

  ?nsanlar bir anl???na ba? d?nmesi ya?ad?.

  Zaman bir saniyeli?ine esnedi.

  Renkler doygunla?t?.

  Sesler derinle?ti.

  Ve herkes ayn? ?eyi fark etti:

  Dü?ünceler yaln?z de?ildi.

  Kerem Lena’n?n ne hissetti?ini biliyordu.

  Lena Tokyo’daki ??rencinin korkusunu hissedebiliyordu.

  Milyonlarca bilin? birbirine de?di.

  Tamamen birle?medi.

  Ama ayr?k da kalmad?.

  G-3 geni?lemedi.

  G-3 i?eri ??ktü.

  E?ik d?? dünyada de?il, bilin?ler aras?nda a??ld?.

  Ve bir a? olu?tu.

  Zorunlu de?il.

  Ama ka??n?lmaz.

  “Bu… bu bir reset de?il,” dedi Kerem.

  Lena ba??n? sallad?.

  “Bu bir güncelleme.”

  ?nsanl?k yok olmad?.

  Ama yaln?z kalmad?.

  Art?k dü?ünceler yank? b?rak?yordu.

  Yo?un korku anlar?nda ba?kalar? hissediyordu.

  ?iddetli nefret dalgalar?nda bir bask? olu?uyordu.

  A??r? bilin? yo?unlu?u…

  Otomatik olarak dengeleniyordu.

  G-3 art?k bir fenomen de?ildi.

  Bir mekanizmayd?.

  Sürekli.

  Sessiz.

  ??eride.

  Kap? tamamen kaybolmad?.

  Ama art?k metal de?ildi.

  Bir sembol haline geldi.

  Zihnin arka plan?nda duran bir e?ik.

  Monit?rde son yaz? belirdi:

  DENGE: AKT?F

  Kerem derin bir nefes ald?.

  Sessizlik vard?.

  Ama bu kez korkutucu de?ildi.

  A??rd?.

  Sorumluluk gibiydi.

  Lena son notunu yazd?:

  “G-3 bir tehdit de?ildi.

  ?nsanl?k kendi s?n?r?n? a?t???nda ortaya ??kan bir geri bildirim mekanizmas?yd?.

  E?ik kapat?lmad?.

  ??selle?tirildi.”

  Dünya normale d?ndü.

  Ama kimse tam olarak ayn? de?ildi.

  ?ünkü art?k herkes biliyordu:

  A??r? korku yay?ld???nda

  a??r? nefret yükseldi?inde

  a??r? gürültü olu?tu?unda

  bir bask? hissedilecekti.

  Ve e?ik hat?rlatacakt?:

  “Denge.”

  Son g?rüntü:

  Bir ?ocuk odas?nda duvara bak?yor.

  Duvar bo?.

  Kap? yok.

  G?lge yok.

  Ama ?ocuk gülümsüyor.

  ?ünkü bir ?ey hissediyor.

  Yaln?z de?il.