Yeni teknisyen kulakl??? takt?.
Ad? Arman’d?.
G?reve ba?layal? ü? gün olmu?tu.
Ona bu tesisin eski bir deneyin ar?iv b?lümünü bar?nd?rd??? s?ylenmi?ti.
“Rutin izleme.” demi?lerdi.
“Bo? hücre.” demi?lerdi.
Monit?re bakt?.
Hücre bo? g?rünüyordu.
Beton.
Metal yataklar.
Titre?en tek lamba.
Ama k??e…
O k??e di?er yerlerden daha koyuydu.
Arman parlakl??? art?rd?.
Kontrast? yükseltti.
G?rüntü bozuldu.
K??e daha da koyula?t?.
Sanki ekran orada veri üretmeyi reddediyordu.
Kulakl???nda hafif bir ??t?rt? oldu.
Sonra nefes sesi.
Arman dondu.
“Kim var?”
Cevap gelmedi.
Ama monit?rde bir hareket oldu.
Bir g?lge, zeminden yukar? do?ru s?zar gibi yükseldi.
?nsan formuna benzemeye ba?lad?.
Ama tam de?ildi.
Omuzlar? ?ok geni?ti.
Boynu biraz uzundu.
Ba? hafif e?ikti.
Arman g?zlerini k?rpt?.
G?rüntü normale d?ndü.
K??e yine bo?tu.
Saat 04:17.
Monit?rler bir saniyeli?ine karard?.
Arman yerinden f?rlad?.
Sistem günlüklerine bakt?.
Hi?bir hata kayd? yoktu.
Kameralar kesintisiz g?rünüyordu.
Ama o bir saniyede bir ?ey olmu?tu.
Emin hissediyordu.
Kay?tlar? geri sard?.
04:17:12.
Dondurdu.
Yak?nla?t?rd?.
Hücre bo? de?ildi.
Yataklar?n üzerinde alt? ki?i yat?yordu.
Unauthorized use of content: if you find this story on Amazon, report the violation.
Donmu?.
Hareketsiz.
Ve ayakta bir ki?i daha vard?.
Kameraya d?nüktü.
Arman’?n kalbi h?zland?.
Bu g?rüntü dosyada yoktu.
Bu veri ar?ivde yoktu.
Bu… canl?yd?.
Ekran?n alt k??esinde kü?ük bir yaz? belirdi.
“G-3 AKT?F.”
Arman sandalyeyi devirdi.
“Bu imkans?z…”
Ama yaz? silinmedi.
Ekranda kalmaya devam etti.
Sunucu odas?na gitmeye cesaret edemedi.
Yerinde kald?.
Ekran? izledi.
G?lge yava??a ba??n? kald?rd?.
Kameraya bakt?.
Ve ilk kez bir yüz belirdi.
Net de?il.
Keskin de?il.
Ama insan gibi de de?il.
Sanki yüz hatlar? henüz olu?mam?? bir ?eyin yüzüydü.
Bir taslak.
Bir ihtimal.
Kulakl?ktan bir ses geldi.
Ama bu f?s?lt? de?ildi.
Netti.
Derindi.
So?uktu.
“Tan?k.”
Arman’?n bo?az? kurudu.
“Ne istiyorsun?”
Cevap an?nda geldi.
“Geni?lemek.”
Tesisin di?er katlar?nda alarm ?almad?.
Kap?lar kapanmad?.
Hi?bir sistem ar?zas? g?rünmedi.
Ama hava de?i?ti.
Koridorlar daha uzun g?rünüyordu.
I??klar daha soluktu.
Arman aya?a kalkt?.
Kap?ya y?neldi.
Kap? a??ld???nda kar??s?ndaki koridor farkl?yd?.
Daha uzundu.
Normalde be? ad?mda ula?t??? k??e, ?imdi on be? ad?m uzaktayd?.
Yürüdü.
Zemin hafif?e esnedi.
Sanki beton de?ilmi? gibi.
Duvarlardan hafif bir u?ultu geliyordu.
Yakla?t?k?a kelimelere d?nü?tü.
“Kap?.”
“E?ik.”
“Tan?k.”
Arman geri d?ndü.
G?zetleme odas?na ko?tu.
Ama kap? yoktu.
Yerinde duvar vard?.
So?uk beton.
Pürüzsüz.
Sanki hi? kap? olmam??t?.
Monit?rler koridorda da vard? art?k.
Duvar?n i?ine g?mülü ekranlar.
Hepsi ayn? g?rüntüyü g?steriyordu.
Hücre.
Alt? denek.
Ve g?lge.
Ama bu kez alt? denek hareketsiz de?ildi.
Ba?lar?n? ayn? anda kald?rd?lar.
Kameraya bakt?lar.
Ayn? anda konu?tular.
Sesleri üst üste binmi?ti.
Ama tek bir cümleydi.
“Bizi izledin.”
Arman geri ?ekildi.
“Bu ger?ek de?il.”
G?lge ?ne ??kt?.
Ekrandan d??ar? ta?ar gibi oldu.
G?rüntü ü? boyutlu hale geldi.
Duvar yüzeyi dalgaland?.
Sanki ekran?n arkas?nda bir bo?luk vard?.
Ve o bo?luk…
A??l?yordu.
Arman’?n zihninde bir g?rüntü patlad?.
Bir laboratuvar.
Alt? ki?i.
Uykusuz.
A?.
So?ukta.
Kameralar.
Notlar.
G?zlemciler.
Bir anl?k kararma.
Ve o kararman?n i?inde bir ?atlak.
Ger?ekli?in yüzeyinde bir ?izik.
G-3 dayan?kl?l?k testi de?ildi.
Tekrarlanan bir e?i?i ?l?me giri?imiydi.
?nsan zihni belirli bir k?r?lma noktas?na ula?t???nda…
Ger?eklik inceliyordu.
Ve incelen yerden bir ?ey s?z?yordu.
?lk deneyde s?zan ?ey kü?ük bir g?lgeydi.
?kinci d?ngüde daha belirgindi.
?imdi…
?imdi tan?k say?s? artm??t?.
Arman kameraya bak?yordu.
G?lge ona bak?yordu.
E?ik geni?liyordu.
Duvar?n yüzeyi y?rt?ld?.
Sessizce.
Y?rt?k karanl?kt?.
I??k yutmuyordu.
Yans?t?yordu.
??inde hareket vard?.
Derinlik vard?.
G?lge ad?m att?.
Ger?ek dünyaya ge?ti.
Zemin ?atlamad?.
Hava de?i?medi.
Ama mekan e?ildi.
Arman dizlerinin üzerine ??ktü.
“Sen nesin?”
Bu kez cevap kelimeydi.
“Olas?l?k.”
G?lge yakla?t?.
“?nsan zihni kap?d?r.
Kap? araland???nda, biz ge?eriz.
Her g?zlem geni?letir.
Her tan?k gü? verir.”
Arman’?n kalbi h?zland?.
“Bunu durdurabilir miyim?”
G?lge ba??n? e?di.
“Kap?y? kapat.”
“Nas?l?”
“Bakmay? b?rak.”
Monit?rler titremeye ba?lad?.
G?rüntü par?aland?.
Alt? denek ???l?k at?yordu.
Ama ses yoktu.
Sadece g?rüntü.
Arman g?zlerini kapad?.
Kulaklar?n? kapad?.
Nefesini tuttu.
F?s?lt? artt?.
“Bak.”
“G?r.”
“Tan?k ol.”
Arman ba??rd?.
“Hay?r!”
Monit?rler patlad?.
Cam par?alar? havaya savruldu.
Ama kan yoktu.
Yara yoktu.
Zaman dondu.
Her ?ey griye d?ndü.
G?lge tek renkli bir siluet haline geldi.
Ve Arman’?n ?nünde durdu.
“Se?.”
“Ne?”
“Ya tan?k olursun…
Ya e?ik.”
Bir anl?k sessizlik.
Arman g?zlerini a?t?.
Hücredeydi.
Metal yatakta.
Eksi on derecede.
Kar??s?nda biri vard?.
Dmitri.
Solgun.
G?zleri bo?.
Duvara bak?yordu.
Duvara kaz?nm?? yeni yaz?:
“GEN??L?YOR.”
Arman aya?a kalkt?.
Kap?ya y?neldi.
Metal kap? kapal?yd?.
Ama bu kez i?eriden kilitli de?ildi.
Kap? yava?tan araland?.
D??ar?s? karanl?kt?.
Koridor de?il.
Bo?luk.
Y?ld?zs?z.
Sonsuz.
G?lge kap?n?n d???nda duruyordu.
Art?k tek de?ildi.
Arkada yüzlercesi vard?.
?nsan formuna yakla?an.
Ama tam olmayan.
Bekleyen.
Monit?r odas?nda, ba?ka bir ?ehirde, ba?ka bir ülkede…
Bir ara?t?rma merkezi.
Ekran a??ld?.
Hücre g?rüntüsü geldi.
Alt? denek.
?ki yeni yüz.
Ve k??ede ?ok daha büyük bir g?lge.
Alt yaz? belirdi:
“G-3 A?AMA 3.”
Teknisyen ekrana bakt?.
“Bu dosya nereden geldi?”
Kulakl???nda bir ses duydu.
“Sen de g?rdün.”
Ve e?ik bir santimetre daha geni?ledi.